Archief | april, 2013
Afbeelding

Moeilijk te geloven dat we dit bekijken vanuit +27 Celcius

4 Apr

Moeilijk te geloven dat we dit bekijken vanuit +27 Celcius

Advertenties
Afbeelding

Langs de Russiche spoorlijnen

4 Apr

Langs de Russiche spoorlijnen

Afbeelding

Platform 9 3/4 met een iets minder glamoreuze metro..

4 Apr

Platform 9 3/4 met een iets minder glamoreuze metro..

Van Moskou naar Irkutsk. Landschappen en Russen.

3 Apr

Welkom in Siberië! Tegen alle logica in hebben we heel veel zin om 4 dagen zonder douchen en zonder echte maaltijd te slapen en te lezen, schrijven, muziek te luisteren en kaartspelletjes te spelen in een trein. Want waar je in steden toch met name kunst en gebouwen leert kennen; op de Siberische spoorwegen maakt men kennis met de Rus. Vol enthousiasme richten we onze ‘camping in een coupé’ in. Dan komen onze coupégenoten binnen; eerst een jong meisje en een iets oudere jongen volgt. We zeggen gedag maar er komt geen respons. Als de trein eenmaal op snelheid komt (lees 50 km per uur. Max.) gaat iedereen zijn of haar eigen gang en de dag verstrijkt zonder veel verandering in de situatie.
’s Avonds, na onze heerlijke noodle maaltijd, spelen we een spelletje pesten. Het meisje in onze coupé volgt het aandachtig, maar als we vragen of ze mee wil doen schud ze heftig nee. Toch blijft ze geïnteresseerd en 2 potjes later duwt Lot gewoon een spel kaarten in haar handen. Hop! Nu komt ook coupégenoot 4 los en niet veel later spelen we gezamenlijk pesten. Ook de ‘buren’ zijn inmiddels uitgelopen om ons Nederlanders te bekijken, althans zo vertaald ons coupégenootje het, die Julia blijkt te heten en topsporter is (triathlon, skiën en boogschieten). Julia vertaald naar hartenlust Russisch treingenoten en voor we het weten krijgen we van volslagen vreemden eten aangeboden en volledige levensverhalen in afbeelding te zien (hond, vrouw, huis, auto, alles staat erop). Dit is wel even anders dan in de grote steden! Ondanks dat ook hier mannen dronken zijn, voelen we ons geen moment ongemakkelijk. Juist lijken de mannen heel beleefd en bezorgd (want o welke man laat er toch 2 meisjes alleen op reis gaan?? En we hebben natuurlijk beide een vriend thuis zitten, dat begrijp je.)
De tijd verloopt vreemd, de dagen vullen zich met het in je opnemen van de landschappen en het ritme van de tijdzones zorgt ervoor dat ik veel tussendoor even slaap en me eigenlijk geen moment verveel. Het is snikheet in de trein (27 graden) en buiten is het medium koud; zo’n -10 maar vaak met zon. Onze provodnitska (de vrouw die onze coupé schoon houdt en verdere orde houdt) is vriendelijk maar afstandelijk en glimlacht alleen als ze me een souvenir wil verkopen. Julia  legt uit dat ze op weg is naar een wedstrijd, en s ’avonds komt er een zeer bezopen vent onze kamer binnenlopen. Omdat de jongen hiervoor al is vertrokken, kan dat maar een ding betekenen: deze meneer gaat hier vannacht slapen. Jikes. Julia is gelijk een stuk scherper, en later begrijpen we waarom. Deze dronken meneer mag het zich dan niet meer herinneren, maar ze hebben elkaar eerder ontmoet! Hij is officieel Russisch jurylid triathon en is op weg naar de wedstrijd waar Julia aan mee doet! Ongelofelijk maar waar! Deze man lijkt nu namelijk nog te bezopen om het trapje op te klimmen (hij slaapt boven) en we hebben de grootste lol, hoewel het eigenlijk niet grappig is. Hij heeft zelfs het officiële Olympische Spelen symbool op zijn shirt, maar in een gemiddelde studentenkroeg zou hij ook degene zijn die rond 9 uur in de ochtend nog een rondje besteld.
Ze stappen de volgende dag samen uit en in hun plaats komt een Grote Vriendelijke Rus, ofwel een meneer die geen vlieg kwaad doet, maar wel enorm van omvang is. Ook van hem krijgen we eten; pijnboompitjes in schil (superleuk, we wisten niet dat die uit een zwarte schil kwamen) en hij bied gedroogde vis aan. Nee dank. Straks, in Irkutsk, zullen we er vast aan moeten geloven, omul is een lokale specialiteit, maar nu nog even niet. De stank wordt er echter niet minder om.

Moskou. Stad van de miljonairs.

1 Apr

Na de heerlijkheid van het Marriott hotel is het nu tijd voor onze eerste overnachting in de trein: het echte backpacker leven gaat beginnen. Ben benieuwd! Omdat we deze trein als voorproefje op de rest van de week op het spoor beschouwen is dit een spannend moment. In de stank van zwerver naast ons op het perron (urine) wachten we af. Als troef vinden we uit dat het eten van een pak tukjes, vervolgens je sjaal op je mond en neus doen en de tuk- geur rond te blazen, helpt. Ingenieus, al zeg ik het zelf. Onze trein komt na 2 uur wachten op de borden we haasten ons naar perron 4 – de trein richting MOCKBA. De trein is fluisterstil en luxe ingericht met kristallen glazen voor thee, stopcontact bij het tafeltje en strakke en geplooide gordijntjes. Dit wordt een eitje!  We eten onze eerste instant-noedel maaltijd – er is altijd heet water aanwezig in de trein – en vallen uiteindelijk vrij vroeg in slaap op ons uitklapbedje door het rustgevende gewieg van de coupé.
Aangekomen in Moskou moet ik eerst een van mijn grootse angsten trotseren in de metro. Als lichte claustrofoob is een ochtendje hectisch, overvol, ondergronds spitsuur met 15 kg bagage strak om je lichaam gebonden niet iets wat ik classificeer als aangenaam. Lot babbelt me er doorheen en ik probeer rustig adem te halen. Goddank zijn we dan ineens buiten! Whiehoee! Bovengronds blijkt Moskou veel meer stads dan St. Petersburg. Cafés, winkels en supermarkten worden hier wel openlijk getoond, waar je in St. Petersburg echt moest zoeken. Direct zien we een koffiecafé waar besluiten koffie te gaan drinken, maar eerst op zoek naar ons hostel. Volgens hun beschrijving is dat hier heel vlakbij. Na een uurtje zoeken vinden het TNT Hostel en we mogen gelijk van de staff douchen en onze spullen achter laten. Weer een beetje mens is het tijd voor een kleine exploratie van de omgeving en ontbijt. Hoewel we vandaag niet de grote attracties zullen bekijken, zien we toch al veel: De beroemde St. Basil’s Cathedral van de buitenkant, net als het Kremlin en het mausoleum, vanaf het Rode Plein waar de revolutie plaats vond. Het mausoleum is een rare opgeblazen witte tent (met een gebalsemde Lenin), helaas zullen we hem deze trip niet bewonderen. Hij is ‘voor onderhoud’ even weg. We bezichtigen vier, vlak naast elkaar gebouwde, kerkjes. Allemaal orthodox natuurlijk. Bij een van de kerkjes slippen we naar binnen en het blijkt dat er een klein bakkertje in een van de kapelletjes zit. Beiden wijzen we bij het vriendelijke vrouwtjes achter de balie een willekeurig gebakje aan en we lopen verder langs het GUM, een enorm en luxe warenhuis (waar we aan het eind van ons bezoek aan deze stad nog even nonchalant binnen zullen lopen en de Manolo Blahnik winkel bezichtigen). Iets verderop zit een parkje waar we even crashen voor koekjes en thee uit de thermoskan. Grote aanrader trouwens, die thermoskan. Elke keer als we ergens gaan zitten voor eten of voor een drankje blijkt de rekening ongeveer twee keer zo hoog te zijn uitgevallen als verwacht; puur en alleen omdat de drankjes hier zo veel kosten. Een lunch-aanbieding kostte ons net zoveel als de thee die we erbij bestelde! Op de weg terug komt er een hele stoet militairen voorbij. We kijken er natuurlijk naar, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Zodra iemand in de gaten krijgt dat we kijken wordt er een strenge blik terug gegeven. Woeps.
Natuurlijk bezoeken we de volgende dag wel het Kremlin. We lopen voorbij de eeuwige vlam met de stokstijve bewakers, net zo lang langs de enorme omheining tot we bij de ingang komen. We kopen en kaartje en gaan direct naar de vier grote kerken die op het plein staan. Ze zijn stuk voor stuk prachtig en de verhalen die bij de kerken horen zijn dat zeker ook. Maar toch had ik me meer bij het Kremlin voorgesteld dan allen vier kerken. We lopen richting de uitgang en langs het Armoury Chamber museum. Eigenlijk is het een beetje aan de late kant, maar toch mogen we naar binnen. Omdat ze gratis zijn (de Nederlandse student komt in ons naar boven) besluiten we de audio tour te nemen. We hadden geen betere beslissing kunnen nemen, alles is al prachtig en indrukwekkend, maar nu we weten hoevéél diamanten, kilo’s goud en andere kostbaarheden in sommige kronen en stoelen zitten- bedoeld voor de 8-jarige zoon van een Tsaar- zijn we gobsmacked! We zien daarbij originele Fabergé eieren (eentje met de trein van de Trans Siberië erin!), jurken die vast niet heel comfortabel zaten, bijbels van massief goud met saffieren en robijnen en het houdt maar niet op. Woorden als ‘de duurste ooit gemaakt’ en ‘slechts een keer gedragen’ vliegen ons om de oren. Als we later in het Russische museum staan, zien we bovendien de jurk en de kroon terug op een schilderij van een vrouw. Het geeft echt een kleine kick dat te zien, we hebben het idee dat we nu een kleine stap in het verleden hebben gemaakt. Op de weg terug komt de parade van militairen voorbij met hoog opgegooide benen en we gaan op zoek naar ons avondmaal.
Rusland heeft overigens een stuk betere fastfood ketens dan Nederland. Prime Star is een vegetarische keten, waar salades, wok-gerechten en soepen prima te betalen zijn. MyMy (MoeMoe) is qua opzet vergelijkbaar met McDonalds, alleen met een veel bredere en voedzamere keus. Voor ongeveer 8 Euro heb je een kleine koolsalade, aardappelen, varkensvlees met cranberrysaus en natuurlijk een grote kom borsj, want inmiddels verslaafd. Vriendelijk glimlachende bediening is ook hier geen standaard, maar beleefdheid, kwaliteit en snelheid wel. Afhalen is overigens overal in Moskou mogelijk. Vaak is dit iets goedkoper dan eten in het restaurant.
We eindigen de dag in een café waar TedX wordt uitgezonden en waar we relaxed Russisch bier drinken. Heel bizar; het café ligt ergens verscholen in eens steeg, maar ook hier struikel je over de peperdure auto’s zoals Jaguars, de betere BMW’s etc., gecomplementeerd door prachtige, elegante Russische dames, van onder tot boven in het bont gestoken en zich soepel voortbewegend op superdunne beentje in hoge naaldhakken. Lot en in voelen ons steeds meer afsteken in onze thermolegging, thermoschoenen, fleece vest met buideltas en dikke vette skihandschoenen. Hoe doen die vrouwen dat toch? Wij liggen bijna continue net niet onderuit door alle opgevroren sneeuw!
De tijd vliegt op onze laatste middag maken we de gelukkige keus om naar het Red October plein te gaan. Dit is een oude chocoladefabriek, wat ons natuurlijk trekt, nu omgetoverd tot hippe spot voor restaurants en bars. Dit is echt even helemaal anders dan de rest van wat we van de stad hebben gezien. Tot nu toe hebben we vooral dure, maar oudere gebouwen gezien, ook van binnen. Dit is helemaal hip en jong, en we drinken heerlijke rode wijn aan een superlange bar met veel glas en leren loungebanken. Wauw! Als alles goed en wel achter de kiezen is (en we nog steeds niet hebben gegeten – honger!) lopen we over een prachtige Parijs-achtige brug langs een grote, goed verlichte witte kathedraal terug om eten te kopen voor nu en boodschappen te doen en ons mentaal voor te bereiden op het deel van de reis die deze onderscheid van gewoon vijf city-trips. En het deel van de reis waar het thuisfront ons voor gek voor uitmaakte. De trein! Noodles? Nutella? Appels? Yep? Off we go.